Poniedziałek, 23 października 2017 r., Msza św. o godz.: 8:00
Kolor liturgiczny na dzisiejszy dzień: ZIELONY
Imieniny: Marleny, Seweryna
Parafia w Wylatowie
p.w. Św. Ap. Piotra i Pawła
                       Aktualności
  • Strona główna
  • Okazjonalne
  • Ogłoszenia Parafialne
  • Informacje ogólne, Archiwalne Księgi
  • Audycja Radia PiK , zapis Rezurekcji 2014
  • Cmentarz
  • Galeria zdjęć
  • Warto zajrzeć
Na XXVIII Niedzielę Zwykłą: 15.10.2017r.
Poniedziałek, 16 października 2017 r.
Na XXVIII Niedzielę Zwykłą: 15.10.2017r.

Piątek, 14 lipca 2017 r.
Na drzwiach mieszkania papieża pojawiła się kartka: "zakaz marudzenia"
Środa, 14 czerwca 2017 r.
Sukces Karoliny w konkursie archidiecezjalnym!
Sobota, 26 listopada 2016 r.
3 sposoby Franciszka, żeby się nie stresować
Piątek, 21 października 2016 r.
Modlitwa do Jezusa naszego Króla i Pana.
Sobota, 27 sierpnia 2016 r.
AKT ZAWIERZENIA PARAFII MATCE BOŻEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ KRÓLOWEJ POLSKI
Sobota, 27 sierpnia 2016 r.
Świadectwa naszych Parafianek ze ŚDM
Środa, 3 sierpnia 2016 r.
Papież podsumował pielgrzymkę do Polski
Herb Wylatowa
Wyszukiwarka
Porządek Mszy św. na najbliższy tydzień
Poniedziałek
(23-10-2017)
8:00
Wtorek
(24-10-2017)
18:00
Środa
(25-10-2017)
18:00
Czwartek
(26-10-2017)
18:00
Piątek
(27-10-2017)
16:00,17:00
Sobota
(28-10-2017)
18:00,
Niedziela
(29-10-2017)
18:00
Poniedziałek
(30-10-2017)
8:00, 10:00, 11:15

Środa, 3 10 2017 r., godz. 16:18:40
SOBOTA 30.07.2016 * Przemówienie Ojca Świętego na Campus Misericordiae


Drodzy młodzi, Dobry wieczór!
 
Wspaniale jest być z wami na tym czuwaniu modlitewnym.
 
Na zakończenie swego odważnego i poruszającego świadectwa Rand o coś nas poprosiła. Powiedziała nam: "Proszę was bardzo, byście modlili się za moją kochaną ojczyznę". Historia naznaczona wojną, cierpieniem, utratą, kończąca się prośbą o modlitwę. Czy jest coś lepszego niż rozpoczęcie naszego czuwania od modlitwy?  Pochodzimy z różnych stron świata, z różnych kontynentów, krajów, języków, kultur i narodów. Jesteśmy "dziećmi" narodów, które być może spierają się z powodu różnych konfliktów, a nawet wręcz są w stanie wojny.
 
Przybywamy też z krajów, które mogą żyć w "pokoju", które są wolne od konfliktów wojennych, gdzie wiele rzeczy bolesnych, które dzieją się na świecie, to tylko jakaś część wiadomości i artykułów prasowych. Ale jesteśmy świadomi pewnej rzeczywistości: dla nas tu i teraz, pochodzących z różnych części świata, cierpienie, wojna, którą przeżywa wielu ludzi młodych, nie są już czymś anonimowym, nie są już jakąś informacją prasową, ale mają imię, konkretne oblicze, historię, bliskość. Dziś wojna w Syrii jest bólem i cierpieniem wielu osób, wielu ludzi młodych, jak dzielna Rand, który jest tu między nami i prosi nas o modlitwę za swoją ukochaną ojczyznę.
 
Istnieją sytuacje, które mogą wydawać się nam odległe, aż do chwili, kiedy w jakiś sposób ich nie dotkniemy. Istnieją rzeczywistości, których nie rozumiemy, ponieważ widzimy je tylko przez jakiś ekran (telefonu komórkowego lub komputera). Ale kiedy nawiązujemy kontakt z życiem, z tymi konkretnymi istnieniami, które nie są już zapośredniczone przez ekrany, wówczas dzieje się coś mocnego, odczuwamy zaproszenie do zaangażowania: "Dość zapomnianych  miast", jak mówi Rand; już nigdy więcej nie może się zdarzyć, aby bracia byli "otoczeni śmiercią i zabójstwami", czując, że nikt im nie pomoże. Drodzy przyjaciele, zachęcam was do wspólnej modlitwy z powodu cierpienia tak wielu ofiar wojny, dzisiaj na świecie, abyśmy raz na zawsze mogli zrozumieć, że nic nie usprawiedliwia krwi brata, że nic nie jest bardziej cennego od osoby stojącej obok nas. A w tej prośbie o modlitwę pragnę podziękować także wam, Natalio i Miguelu, bo i wy podzieliliście się z nami swoimi bitwami, swoimi wojnami  wewnętrznymi. Przedstawiliście nam swoje zmagania, i co uczyniliście aby je przezwyciężyć. Jesteście żywym znakiem tego, co miłosierdzie chce w nas dokonać.
 
Teraz nie zabierzemy się do wykrzykiwania przeciw komuś, nie zabierzemy się do kłótni, nie chcemy niszczyć. Nie chcemy obrażać. Nie chcemy pokonać nienawiści większą nienawiścią, przemocy większą przemocą, pokonać terroru większym terrorem. A nasza odpowiedź na ten świat w stanie wojny ma imię: nazywa się przyjaźnią, nazywa się braterstwem, nazywa się komunią, nazywa się rodziną. Świętujemy fakt, że pochodzimy z różnych kultur i łączymy się, żeby się modlić. Niech naszym najlepszym słowem, naszym najlepszym przemówieniem będzie zjednoczenie w modlitwie. Pozostańmy na chwilę w milczeniu i módlmy się; stawiajmy przed Bogiem świadectwa tych przyjaciół, utożsamiajmy się z tymi, dla których "rodzina jest pojęciem nieistniejącym, a dom jedynie miejscem do spania i jedzenia", lub z tymi, którzy żyją w strachu, przekonani, że ich błędy i grzechy definitywnie ich wykluczyły. Postawmy w Bożej obecności także wasze "wojny", zmagania, które każdy niesie ze sobą, w swoim sercu. Dlatego, żebyśmy stworzyli jedną rodzinę w braterstwie, wszyscy powstańmy, chwyćmy się za ręce i módlmy się w ciszy.
 
Kiedy modliliśmy się, przyszedł mi na myśl obraz apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy. Jest to scena, która może nam pomóc w zrozumieniu tego wszystkiego, czego Bóg pragnie dokonać w naszym życiu, w nas i z nami. Tego dnia uczniowie byli zamknięci z obawy. Czuli się zagrożeni ze strony środowiska, które ich prześladowało, które zmuszało ich do pozostawania w małym pomieszczeniu, bezczynnie jakby byli sparaliżowani. Opanował ich lęk. W tym kontekście, stało się coś spektakularnego, coś wielkiego. Przyszedł Duch Święty i języki jakby z ognia spoczęły na każdym z nich, pobudzając ich do przygody, o której nigdy nie marzyli. I wtedy wszystko się zmieniło.
 
Usłyszeliśmy trzy świadectwa; naszymi sercami dotknęliśmy ich historii, ich życia. Widzieliśmy, jak oni, na równi z uczniami, przeżywali podobne chwile, przeszli momenty, w których byli pełni strachu, kiedy wydawało się, że wszystko się zawali. Strach i niepokój, które rodzą się ze świadomości, że wychodząc z domu, człowiek może już nigdy więcej nie zobaczyć swoich bliskich, obawa, że nie będzie się czuł doceniony i kochany, strach, że nie będzie innych szans. Podzielili się z nami tym samym doświadczeniem, jakie było udziałem uczniów, doświadczyli lęku prowadzącego do jedynego miejsca.
 
A dokąd może nas zaprowadzić strach? Do zamknięcia. A kiedy strach ukrywa się w zamknięciu, to zawsze idzie w parze ze swoim "bliźniakiem", paraliżem; poczucie, że jest się sparaliżowanym. Jednym z najgorszych nieszczęść, jakie mogą się przydarzyć w życiu, a zwłaszcza w młodości -  jest poczucie, że w tym świecie, w naszych miastach, w naszych wspólnotach nie ma już przestrzeni, by wzrastać, marzyć, tworzyć, aby dostrzegać perspektywy, a ostatecznie, aby żyć. Paraliż sprawia, że tracimy smak radości ze spotkania, przyjaźni, smak wspólnych marzeń, podążania razem z innymi. Nie pozwala nam chwycić się za ręce. Zamyka nas jakby w szklanej klatce.
 
Ale jest też w życiu inny, jeszcze bardziej niebezpieczny paraliż, dla młodych często trudny do rozpoznania, którego uznanie sporo nas kosztuje. Lubię nazywać go paraliżem rodzącym się wówczas, gdy mylimy SZCZĘŚCIE z KANAPĄ! Sądzimy, że abyśmy byli szczęśliwi, potrzebujemy dobrej kanapy. Kanapy, która pomoże nam żyć wygodnie, spokojnie, całkiem bezpiecznie. Kanapa - jak te, które są teraz, nowoczesne, łącznie z masażami usypiającymi - które gwarantują godziny spokoju, żeby nas przenieść w świat gier wideo i spędzania wielu godzin przed komputerem. Kanapa na wszelkie typy bólu i strachu.
 
Kanapa sprawiająca, że zostajemy zamknięci w domu, nie trudząc się ani też nie martwiąc. "Kanapaszczęście" jest prawdopodobnie cichym paraliżem, który może nas zniszczyć najbardziej; bo po trochu, nie zdając sobie z tego sprawy, stajemy się ospali, ogłupiali, otumanieni, wczoraj mówiłem o młodych, którzy idą na emeryturę w wieku 20 lat - podczas gdy inni - może bardziej żywi, ale nie lepsi - decydują o naszej przyszłości. Z pewnością dla wielu łatwiej i korzystniej jest mieć młodych ludzi ogłupiałych i otumanionych, mylących szczęście z kanapą; dla wielu okazuje się to wygodniejsze, niż posiadanie młodych bystrych, pragnących odpowiedzieć i na wszystkie aspiracje serca. Pytam was: czy chce być ospali, ogłupiali, otumanieni? Czy chcecie, żeby inni decydowali o waszej przyszłości? Czy chcecie być wolni? Rozbudzeni. Walczyć o waszą przyszłość? (…) Nie jesteście zbyt przekonani, co?
 
Prawda jednak jest inna: kochani młodzi, nie przyszliśmy na świat, aby "wegetować", aby wygodnie spędzić życie, żeby uczynić z życia kanapę, która nas uśpi; przeciwnie, przyszliśmy z innego powodu, aby zostawić ślad. To bardzo smutne, kiedy przechodzimy przez życie nie pozostawiając śladu. A gdy wybieramy wygodę, myląc szczęście z konsumpcją, wówczas cena, którą płacimy, jest bardzo i to bardzo wysoka: tracimy wolność. To jest cena. Jest wiele osób, którzy nie chcą, żeby młodzi byli wolni. Przeciwnie. Chcą, żeby byli otumanieni, ogłupiali.
 
Właśnie tutaj mamy do czynienia z wielkim paraliżem, kiedy zaczynamy myśleć, że szczęście jest synonimem wygody, że być szczęśliwym to iść przez życie w uśpieniu albo narkotycznym odurzeniu, że jedynym sposobem, aby być szczęśliwym jest trwanie jakby w otępieniu. To pewne, że narkotyki szkodzą, ale jest wiele innych narkotyków społecznie akceptowanych, które w ostateczności czynią nas bardzo, a przynajmniej bardziej zniewolonymi. Jedne i drugie ogałacają nas z naszego największego dobra: z wolności.
 
Przyjaciele, Jezus jest Panem ryzyka, tego wychodzenia zawsze "poza". Jezus nie jest Panem komfortu, bezpieczeństwa i wygody. Aby pójść za Jezusem, trzeba mieć trochę odwagi, trzeba zdecydować się na zamianę kanapy na parę butów, które pomogą ci chodzić po drogach, o jakich ci się nigdy nie śniło, ani nawet o jakich nie pomyślałeś, po drogach, które mogą otworzyć nowe horyzonty, nadających się do zarażania radością, tą radością, która rodzi się z miłości Boga, radością, która pozostawia w twoim sercu każdy gest, każdą postawę miłosierdzia. Pójść na ulice naśladując "szaleństwo" naszego Boga, który uczy nas spotykania Go w głodnym, spragnionym, nagim, chorym, w przyjacielu, który źle skończył, w więźniu, w uchodźcy i w imigrancie, w człowieku bliskim, który jest samotny. Pójść drogami naszego Boga, który zaprasza nas, abyśmy byli aktorami politycznymi, ludźmi myślącymi, animatorami społecznymi. Pobudza nas do myślenia o gospodarce bardziej solidarnej. We wszystkich środowiskach, w jakich jesteście, miłość Boga zachęca nas do niesienia Dobrej Nowiny, czyniąc ze swojego życia dar dla Niego i dla innych. To znaczy do bycia odważnymi i wolnymi.
 
Możecie mi powiedzieć: Ojcze, ale to nie jest dla wszystkich, to tylko dla wybranych! Tak, a ci wybrani to ci wszyscy, którzy są gotowi dzielić swoje życie z innymi. Podobnie, jak Duch Święty przekształcił serca uczniów w dniu Pięćdziesiątnicy, tak też uczynił z naszymi przyjaciółmi, którzy dzielili się swoimi świadectwami. Miguel, użyję twoich słów: mówiłeś nam, że w dniu, kiedy w "Facenda" powierzono ci odpowiedzialność za pomoc w poprawie funkcjonowania domu, zacząłeś rozumieć, że Bóg czegoś od ciebie chce. W ten sposób rozpoczęła się transformacja.
 
Drodzy przyjaciele, jest to tajemnica, do której doświadczenia jesteśmy powołani wszyscy. Bóg czegoś od ciebie oczekuje, Bóg czegoś od ciebie chce, Bóg czeka na ciebie. Bóg przychodzi, aby złamać nasze zamknięcia, przychodzi, aby otworzyć drzwi naszego życia, naszych wizji, naszych spojrzeń. Bóg przychodzi, aby otworzyć wszystko, co ciebie zamyka. Zaprasza cię, abyś marzył, chce ci pokazać, że świat, w którym jesteś, może być inny. Tak to jest: jeśli nie dasz z siebie tego, co w tobie najlepsze, świat nie będzie inny. To jest wyzwanie!
 
Czasy w których żyjemy nie potrzebują młodych kanapowych, ale młodych ludzi w butach, najlepiej w butach wyczynowych. Akceptują na boisku jedynie czołowych graczy, nie ma na nim miejsca dla rezerwowych. Dzisiejszy świat chce od was, byście byli aktywnymi bohaterami historii, bo życie jest piękne zawsze wtedy, kiedy chcemy je przeżywać, zawsze wtedy, gdy chcemy pozostawić ślad. Historia wymaga dziś od nas, byśmy bronili naszej godności i nie pozwalali, aby inni decydowali o naszej przyszłości. My musimy decydować o naszej przyszłości. Wy musicie decydować o waszej przyszłości. Pan, jak w dniu Pięćdziesiątnicy, chce dokonać jednego z największych cudów, jakiego możemy doświadczyć: sprawić, aby twoje ręce, moje ręce, nasze ręce przekształciły się w znaki pojednania, komunii, tworzenia. Pragnie On twoich rąk, by nadal budować dzisiejszy świat. Chce go budować z tobą. A co ty na to?  Tak, czy nie? Powiesz mi: Ojcze, ale mam swoje wielkie ograniczenia, jestem grzesznikiem, co mogę zrobić? Kiedy Pan nas wzywa, nie myśli o tym, kim jesteśmy, kim byliśmy, co zrobiliśmy lub czego nie zrobiliśmy. Wręcz przeciwnie: w chwili, kiedy nas wzywa, patrzy na wszystko, co moglibyśmy zrobić, na całą miłość, jaką jesteśmy w stanie rozsiewać. On zawsze stawia na przyszłość, na jutro. Jezus kieruje cię ku nowym horyzontom. Nie do muzeum.
 
Dlatego, przyjaciele, Jezus dziś ciebie zaprasza, wzywa cię, byś zostawił swój ślad w życiu, ślad, który naznaczyłby historię, który naznaczyłby twoją historię i historię wielu ludzi.
 
Współczesne życie mówi nam, że bardzo łatwo skupić uwagę na tym, co nas dzieli, na tym, co nas rozłącza jednych od drugich. Chcieliby, byśmy uwierzyli, że zamknąć się w sobie, to najlepszy sposób, by uchronić się od tego, co wyrządza nam zło. Dzisiaj my, dorośli, potrzebujemy was, byście nas nauczyli  - jak to właśnie teraz robicie - żyć razem w różnorodności, w dialogu, w dzieleniu wielokulturowości nie jako zagrożenia, lecz jako szansy. A wy jesteście przyszłością.  Miejcie odwagę nauczyć nas, że łatwiej jest budować mosty, niż wznosić mury! Potrzebujemy takiej nauki. A wszyscy razem prosimy, abyście od nas żądali kroczenia drogami braterstwa. Wy będziecie naszymi oskarżycielami - jeżeli wybierzemy drogę budowania murów, wrogości, wojny. Budować mosty: czy wiecie, który z  mostów trzeba budować w pierwszej kolejności? Most, który możemy postawić tu i teraz: uścisk dłoni, podać sobie ręce. Odwagi! Zróbcie to teraz, tutaj, budujcie ten most podstawowy i podajcie sobie ręce. To most podstawowy. Ten pierwszy. Wzorcowy. Zawsze jest ryzyko, że nasza wyciągnięta ręka pozostanie pusta, ale w życiu trzeba ryzykować. Kto nie ryzykuje, nie zwycięża. I takim mostem możemy iść naprzód.  Takim mostem, który budujemy poprzez podanie sobie rąk. To wspaniały most braterstwa. Oby nauczyli się go stawiać wielcy ludzie tego świata!…  nie dla zdjęcia, gdy podając sobie ręce, myślimy o czymś innym - ale, by wciąż budować coraz wspanialsze mosty. Oby ten ludzki most był zaczynem wielu innych; będzie trwałym śladem.
 
Dzisiaj Jezus, który jest drogą, wzywa ciebie do pozostawienia swojego śladu w historii. On, który jest życiem, zachęca ciebie do zostawienia śladu, który wypełni życiem twoją historię, a także dzieje wielu innych ludzi. On, który jest prawdą, zaprasza ciebie do porzucenia dróg separacji, podziału, bezsensu. Czy pójdziesz? Co odpowiecie? Jestem ciekaw. Czy twoje ręce i nogi odpowiedzą Panu, który jest drogą, prawdą i życiem? Czy pójdziesz?
 
Niech Bóg błogosławi wasze marzenia!
 
Dziękuję!

 

Papież Franciszek na Jasnej Górze,
fot. ks. K.Tarbicki
JPG (2,92 MB)

 



Czytaj również:
Piątek, 14 lipca 2017 r.
Na drzwiach mieszkania papieża pojawiła się kartka: "zakaz marudzenia"

Papież Franciszek spędza swój urlop w domu i nie traci dobrego humoru - wbrew dziennikarskim plotkom o kulisach jego życia mówiącym o tym, że żyje jak osaczony przez wewnętrznych przeciwników
Na drzwiach mieszkania papieża pojawiła się kartka:

Środa, 14 czerwca 2017 r.
Sukces Karoliny w konkursie archidiecezjalnym!

W maju Karolina Surma została laureatką II-go miejsca w archidiecezjalnym konkursie literackim w setną rocznicę objawień maryjnych „ POMÓŻCIE MI RATOWAĆ ŚWIAT”. W konkursie szkolnym praca Karoliny pt: „ Do czego wzywa nas Maryja, objawiając się pastuszkom w Fatimie?” zajęła I-sze miejsce i godnie reprezentowała naszą szkołę w konkursie archidiecezjalnym.





Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów!
Sukces Karoliny w konkursie archidiecezjalnym!

Sobota, 26 listopada 2016 r.
3 sposoby Franciszka, żeby się nie stresować

Jak to jest, że niemal 80-letni mężczyzna zmienia tak dynamicznie Kościół i świat? Papież w wywiadzie zdradził, jakie są jego sposoby na odpoczynek i pozbycie się stresu.
3 sposoby Franciszka, żeby się nie stresować



Wycieczka wirtualna

  Galerie zdjęć
273 781 489 561 1346
  •  Parafialna pielgrzymka 2017r. (69 fot.)   •  Odpust Św. Ap. Piotra i Pawła: 29.06.2017r. (53 fot.)   •  Boże Ciało Anno Domini 2017 (97 fot.)
  •  Wielkanoc 2017 (46 fot.)   •  Nowi Ministranci: 11.12.2016r. (19 fot.)   •  Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski z Papieżem (34 fot.)
  •  Boże Ciało: 26.05.2016r. (50 fot.)   •  Peregrynacja Symboli ŚDM (41 fot.)   •  Narodziny dzwonów: Przemyśl, 16/17.10.2014 (78 fot.)
  •  Śladami Świętego Jana Pawła II: Rzym,Kraków,Wieliczka,Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice,Jasna Góra (103 fot.)   •  Wyjazdy Liturgicznej Służby Ołtarza (80 fot.)   •  Komunia Św. 2015 (32 fot.)
  •  Wylatowo nocą: styczeń 2016 r. (22 fot.)   •  Jasełka (30 fot.)   •  Szopki Bożonarodzeniowe 2014 (8 fot.)
  •  Halina Frąckowiak w wylatowskim kościele (14 fot.)   •  Kościół Parafialny z lotu ptaka (8 fot.)   •  Relikwie św. Jana Pawła II w Wylatowie (32 fot.)
  •  Droga w cieniu krzyża (70 fot.)   •  V Dni Wylatowa (29 fot.)   •  Boże Ciało 2014 (29 fot.)
  •  Otrzymanie relikwii św. Jana Pawła II z rąk ks. Kardynała Stanisława Dziwisza (38 fot.)   •  Boże Ciało w obiektywie (12 fot.)   •  VI rocznica odejścia do Domu Ojca Papieża Polaka (19 fot.)
  •  II Dni Wylatowa (51 fot.)   •  Pielgrzymka Parafialna (42 fot.)   •  Jubileusz Ks. Kan. Edmunda Ruty (58 fot.)
  •  Bierzmowanie 04.06.2010 r. (62 fot.)   •  Boże Ciało 2010 (36 fot.)   •  Sport i rekreacja (32 fot.)
  •  Wielki Tydzień (44 fot.)   •  Prace przykościelne (28 fot.)   •  Na wieży (12 fot.)
  •  Zima w Wylatowie (19 fot.)   •  Wylatowo z "lotu ptaka" (8 fot.)   •  On jest Królem - jasełka (14 fot.)
  •  Żeby Polska była Polską... (7 fot.)   •  Zaduszkowy płomień (16 fot.)   •  Szkolne rekolekcje (22 fot.)
  |  Biuro Parafialne  |  Dane ogólne  |  Msze Święte  | 
Copyright © 2017 www.parafia.wylatowo.pl - all rights reserved. Design by Maciej Drelak.